Als deurwaarder zwaait Marieke liever niet alleen met een envelop, maar gaat ze het gesprek aan
In dit artikel:
Marieke Boon, gerechtsdeurwaarder bij Flanderijn, pleit al geruime tijd voor een wettelijke ‘zorgplicht’ voor deurwaarders. Tijdens huisbezoeken in Rotterdam-Zuidwijk laat ze zien waarom: haar werk confronteert haar regelmatig met verwaarlozing, sociaal isolement en huissituaties waar kinderen of zieke partners extra steun nodig hebben. Dat varieert van een parkeerboete die van 190 euro is opgelopen tot zo’n 500 euro tot een bewoner wiens partner herstellende is van een hartinfarct en die niet in staat is om een gesprek te voeren.
Boon benadrukt dat zorgplicht niet betekent dat deurwaarders hulpverleners moeten worden of juridisch advies mogen vervangen. Haar voorstel is concreet en pragmatisch: een beknopte sociale kaart met veelvoorkomende problemen, zodat deurwaarders snel kunnen doorverwijzen naar passende instanties en samen met schuldenaren naar werkbare oplossingen zoeken. Ze waarschuwt ook tegen willekeur: zonder wettelijke verankering kan de aanpak per deurwaarder enorm verschillen — de ene toont compassie, de ander beperkt zich strikt tot het overhandigen van papieren.
De beroepsorganisatie van deurwaarders is door de ministeries van Sociale Zaken & Werkgelegenheid en Justitie & Veiligheid gevraagd een handelingskader te ontwikkelen; die richtlijn wordt op dit moment uitgewerkt en mogelijk volgende maand met de ministeries besproken. Boon wil dat zo’n kader duidelijk maakt waar de grenzen liggen — terughoudendheid bij specifiek hulpverlenend advies, maar actief signaleren en doorverwijzen als er aanwijzingen zijn van verwaarlozing of acute problemen.
Praktische voorbeelden uit haar dagelijkse werk illustreren de dilemma’s: soms openen bewoners de deur met zichtbare wanhoop en weigeren verder te praten; andere keren neemt een familielid wél de papieren aan. Boon probeert vaak persoonlijk contact te zoeken en stuurt soms een aanvullende, menselijke boodschap mee op de enveloppe om een gesprek te faciliteren. Dat werk raakt haar persoonlijk: het heeft haar bewust gemaakt van de willekeur van levensomstandigheden en geleerd dankbaar te zijn voor eigen geluk, maar ook vastberaden om systematisch te helpen waar dat kan.
Kortom: Boon wil dat deurwaarders een erkende, afgebakende zorgplicht krijgen — met hulpmiddelen om kwetsbare schuldenaren te signaleren en door te verwijzen — zodat menselijke maat en professionele uniformiteit hand in hand gaan bij het innen van vorderingen.