Als uitvaartspreker wil Wendy de dood normaler maken: 'Opa slaapt niet, hij is dood'

In dit artikel:

Wendy Tuns uit Oude Tonge op Goeree-Overflakkee werkt als uitvaartspreker en schrijft en houdt afscheidsredes voor nabestaanden. Soms schakelen families haar in, soms een uitvaartondernemer en soms mensen die hun eigen afscheid nog bij leven willen voorbereiden. Ze luistert naar de verhalen van betrokkenen en probeert daarvan een eerlijk en herkenbaar levensverhaal te maken.

Hoewel uitvaarten haar werk zijn, raakt het verdriet van nabestaanden haar nog altijd. Ze kan tijdens of na een plechtigheid huilen of kippenvel krijgen en blijft nadenken over de mensen die zonder hun geliefde verder moeten. Tegelijk vindt ze haar werk waardevol, omdat gesprekken over een overlijden volgens haar vaak tot de kern van iemands leven gaan.

Tuns wil dat tijdens een afscheid zowel mooie als moeilijke kanten van een overledene ruimte krijgen. Ook gevoelige onderwerpen, zoals een alcoholverslaving, hoeven volgens haar niet te worden verzwegen. In overleg met de nabestaanden zoekt ze naar woorden die de werkelijkheid benoemen zonder onnodig hard te zijn. Als alles gezegd kan worden, kan dat volgens haar helpen om daarna verder te leven.

Een belangrijke missie van Tuns is het doorbreken van het taboe rond de dood. Die is volgens haar door de ontwikkeling van de gezondheidszorg en het verdwijnen van religieuze kaders verder van het dagelijks leven komen te staan. Waar mensen vroeger vaker thuis stierven en familie aanwezig was, gebeurt dat nu vaak in het ziekenhuis. Toch ziet ze opnieuw meer aandacht voor gesprekken over het levenseinde, hospices en rouw.

Ook vindt Tuns dat kinderen bij een uitvaart betrokken mogen worden. Ouders proberen hen vaak te beschermen of gebruiken eufemismen als ‘slapen’, terwijl kinderen volgens haar juist behoefte hebben aan duidelijke uitleg en soms zelf willen bijdragen, bijvoorbeeld door een kaars aan te steken. Een rouwstoet die door een moeder bij een school werd vervloekt, ziet ze daarom als een gemiste kans om kinderen uit te leggen dat de dood bij het leven hoort.

Tuns bundelde haar ervaringen eerder in het boek *Doodgewone verhalen*. Daarmee wil ze laten zien dat rouw niet uitsluitend uit verdriet bestaat, maar ook ruimte kan bieden aan verbinding, herinneringen en inspirerende manieren om met verlies om te gaan.