Ambulanceverpleegkundige Katja werd opgeroepen voor haar eigen moeder

In dit artikel:

Ambulanceverpleegkundige Katja van de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond kreeg onlangs een melding die bijzonder dichtbij kwam. Haar vader belde dat het slecht ging met haar moeder. Katja liet 112 bellen en reed met een collega naar haar ouderlijk huis. Daar bleek haar moeder een hartinfarct te hebben. Hoewel ze haar eigen moeder voor zich had, kon Katja haar emoties tijdelijk uitschakelen en professioneel handelen. Haar collega bleef op de achtergrond beschikbaar, zodat Katja haar moeder van begin tot eind kon begeleiden. Pas na afloop drong door hoe uitzonderlijk de situatie was.

Katja vertelt dat ambulancepersoneel na een melding direct vertrekt, maar niet naar de ambulance rent. De aanrijtijd wordt ook gebruikt om zich voor te bereiden. Onderweg bespreken de verpleegkundige en chauffeur wat ze mogelijk aantreffen en maken ze samen een plan. Eenmaal aangekomen beoordelen ze eerst of de locatie veilig is. Bij bijvoorbeeld een agressieve hond, een schietpartij of een steekincident kan de politie eerst moeten ingrijpen. Soms wordt een patiënt naar de ambulance gebracht om daar veilig onderzocht te worden.

Bij de eerste beoordeling let Katja onder meer op zichtbare signalen zoals benauwdheid, bleekheid en zweten. Daarna stelt ze vragen en kan ze zuurstof geven, een infuus aanleggen, een hartfilmpje maken, controles uitvoeren en medicijnen toedienen. Een ambulance brengt iemand echter niet automatisch naar het ziekenhuis. Soms is het verantwoord om iemand thuis te laten. De zorg kan dan verder gaan dan medische handelingen, bijvoorbeeld door te regelen dat iemand na een val eten of thuiszorg krijgt.

Tijdens het vervoer houdt Katja contact met het ziekenhuis, vooral wanneer snel handelen noodzakelijk is, zoals bij een vermoedelijk herseninfarct. Bij aankomst draagt ze de patiënt over met informatie over de toestand, onderzoeken en behandeling onderweg. Volgens Katja draait ambulancezorg niet alleen om protocollen en medische techniek. Ze probeert ook aandacht te hebben voor de persoon achter de patiënt, bijvoorbeeld door gerust te stellen of afleiding te bieden. Een goede werkdag bestaat voor haar daarom niet alleen uit een spectaculaire redding, maar ook uit het opkomen voor de belangen van een patiënt en die veilig helpen.