Carry en haar man vingen al zo'n 50 pleegkinderen op: 'Ik ben stapelgek op kinderen'

In dit artikel:

Carry van der Linden (65) en haar man Jop uit Vlaardingen hebben in 37 jaar voor ongeveer vijftig pleegkinderen gezorgd. Sommige kinderen verbleven slechts één nacht, bijvoorbeeld na een traumatische gebeurtenis, terwijl anderen jarenlang deel uitmaakten van het gezin. Inmiddels wonen vijf kinderen van 6 tot 16 jaar bij hen thuis. Zeventien voormalige pleegkinderen beschouwt Carry nog altijd als onderdeel van haar familie.

De zorg vraagt volgens haar om structuur en is feitelijk een fulltimebaan. Vrijwel alle kinderen hebben extra begeleiding nodig en veel van hen volgen speciaal onderwijs. Carry houdt hun ontwikkeling nauwgezet bij en overlegt voortdurend met pleegzorg- en jeugdzorgmedewerkers. Ze stopte daarom met werken buitenshuis, zodat ze beschikbaar is wanneer de kinderen thuiskomen en het huishouden kan organiseren.

Carry en Jop kozen voor pleegzorg nadat zij ontdekten dat zelf kinderen krijgen moeilijk zou worden. Ze adopteerden drie kinderen uit Sri Lanka en Ethiopië en werden daarna via hun kennissenkring gevraagd pleegouder te worden. Volgens Carry is liefde alleen niet genoeg: pleegouders moeten ook hun huis openstellen en kunnen samenwerken met de biologische ouders. Tijdens de opvang wordt steeds onderzocht of een kind naar zijn ouders kan terugkeren.

Het samengestelde gezin bestaat uit kinderen met achtergronden in onder meer Polen, Suriname, Ghana en Kaapverdië. Carry was zelfs bij twee bevallingen aanwezig van baby’s die daarna bij haar en Jop kwamen wonen. Ze benadrukt dat zij de kinderen niet als ‘pleegkinderen’ ziet, maar als haar zoons en dochters.

De mishandeling van het zogenoemde Vlaardings pleegmeisje heeft haar diep geschokt. Ook haar eigen kinderen kregen op school kwetsende opmerkingen over hun pleeggezin. Carry en Jop probeerden hen op te vangen door te luisteren, hun gevoelens te bespreken en hun liefde te benadrukken.

Ondanks haar leeftijd twijfelt Carry niet aan haar rol als pleegmoeder. Ze zegt zelf aan te geven wanneer het niet meer gaat en benadrukt dat zij en Jop de zorg samen dragen. Tijdens het jaarlijkse kerstdiner verwacht ze zeventien kinderen over de vloer: drukte en lawaai, maar vooral dankbaarheid voor de betekenis die ze in hun levens heeft gehad.