Danny's moeder en broertjes werden vermoord door zijn stiefvader: 'Ik wil geen slachtoffer zijn'

In dit artikel:

Danny Dijkhuizen (nu 33) verloor op een winteravond in 2003 in Schiedam op elfjarige leeftijd zijn moeder Syla (31) en zijn twee broertjes, Damiën (5) en Delano (9). Wat aanvankelijk een gewone avond lijkt — Danny valt voor de televisie in slaap in de galerijflat — verandert rond middernacht in een nachtmerrie: hij wordt wakker van geluiden, ziet zijn stiefvader weggaan en treft zijn moeder en broertjes bewusteloos aan. Pas later hoort hij dat de partner zich heeft aangegeven bij de politie.

De gebeurtenis liet diepe sporen na: Danny worstelde met trauma’s, PTSS, bindings- en verlatingsangst, wantrouwen en laag zelfvertrouwen. Toch heeft hij zich niet laten definiëren door de rol van slachtoffer. Met steun van zijn tante, een betrokken leraar (Taco) en een liefdevol pleeggezin in Strijen (Mike en Marian) vond hij ruimte om te herstellen. Die steun leerde hem emoties te tonen en opnieuw vertrouwen in liefde en relaties te krijgen.

Als volwassene heeft Danny zijn verhaal omgezet in zichtbare veerkracht. Na een eerste openbare getuigenis in 2012 bij EO’s Jong begon hij lezingen te geven voor volwassenen en kinderen, maakt hij muziek over huiselijk geweld en werkt hij aan een theatervoorstelling. Zijn missie is niet alleen het vertellen van wat hem overkwam, maar laten zien hoe hij nu staat; “Ik ben niet mijn verhaal” vat die houding samen.

Het herstel ging niet zonder terugslagen: enkele jaren geleden raakte hij overspannen en moest hij leren zichzelf beter aan te voelen en om te gaan met schuldgevoelens en rouw. Hij ontwikkelde copingstrategieën en kleine rituelen om met het gemis te leven — een persoonlijk beeldmoment met drie sterren symboliseerde voor hem een verbinding met zijn moeder zonder zichzelf te verliezen.

Kortom, het levensverhaal van Danny is er een van trauma en verlies, maar vooral van veerkracht, ondersteunende relaties en de keuze om ervaringen om te zetten in betekenisvolle activiteiten voor anderen. Zijn inzet werpt licht op de lange nasleep van familiedrama’s en op het belang van opvang, begrip en perspectief voor overlevenden van huiselijk geweld.