Deze onopgeloste moord laat nog altijd sporen na: 'Het verhaal zinderde door de wijk'

In dit artikel:

De dubbele moord op het Brekelsveld in Rotterdam-Zuidwijk behoort tot de bekendste onopgeloste misdrijven van Nederland. Op 8 februari 1963 werden weduwe Barbara ‘Babs’ van der Hoff-Van Heck (38) en haar zoon Marcel (8) in hun sigarenwinkel met tientallen slagen om het leven gebracht. Babs’ drie andere zoons, toen vijf, zeven en negen jaar oud, vonden hun moeder en broer in grote plassen bloed.

De moorden veroorzaakten grote angst in de wijk. Kinderen mochten niet meer alleen naar school en bewoners namen extra veiligheidsmaatregelen. Inspecteur Jan Blaauw leidde een uitzonderlijk omvangrijk onderzoek, met circa 55.000 verhoren en 4.000 tips, maar de dader werd nooit gevonden. Mogelijke verklaringen waren dat Babs de moordenaar via het touwtje aan de achterdeur binnenliet, dat het om een bekende of geliefde ging, of dat een jaloerse of psychotische dader toesloeg. Ondanks terugkerende meldingen van mensen die beweerden de dader te kennen, kwam er geen doorbraak.

Marlies van Leeuwen, achternicht van Babs en journalist van het AD, beschrijft in haar boek *Moord op het Brekelsveld* niet alleen de zaak, maar vooral de gevolgen voor haar familie. Ze sprak met nabestaanden, buurtbewoners en andere betrokkenen en kreeg inzage in Blaauws dossier. De herinnering aan de moord blijkt nog altijd sterk aanwezig, zowel in de familie als in de Rotterdamse buurt.

Na de moord werden de drie overgebleven jongens bij verschillende familieleden ondergebracht. De opvang was volgens de huidige maatstaven gebrekkig: een van de kinderen moest herhaaldelijk voordoen hoe hij had gegild toen hij de lichamen vond. De broers raakten later van elkaar verwijderd. Roel bleef zijn hele leven worstelen met trauma’s en belandde op zijn 57e tijdelijk in een psychiatrische afdeling. Gerard, die als vijfjarige de slachtoffers ontdekte, weigert over die nacht te praten en wil de zoektocht naar de dader niet voortzetten. Van Leeuwen kon Hans niet spreken, uit respect voor zijn wens met rust gelaten te worden.

Volgens Van Leeuwen heeft het drama ook het beeld van Babs overschaduwd. Zij beschrijft haar oudtante als een zelfstandige, charismatische en eigengereide vrouw die zelf een winkel begon om haar gezin te onderhouden. Met haar boek wil Van Leeuwen haar familiegeschiedenis vastleggen en Babs opnieuw als mens zichtbaar maken. Een oplossing van de cold case hoopt ze nog steeds niet volledig uit te sluiten, maar het belangrijkste doel was te laten zien hoe diep de gevolgen van de moord meer dan zestig jaar later nog doorwerken.