Dewi (31) is doof en woonde 12 jaar lang op straat: 'Rotterdam gaf mij troost'

In dit artikel:

Dewi bracht haar tienerjaren op straat door, vaak slapend bij het Parkpaviljoen onder de Euromast in Rotterdam. Doof zijn maakte het buitenleven extra hard: omdat ze niets hoorde moest ze voortdurend visueel alert zijn om zich veilig te voelen. Op elfjarige leeftijd werd ze uit huis geplaatst en belandde in verschillende opvanglocaties, maar ze koos er als kind voor om buiten te blijven slapen; dat gaf haar een gevoel van controle en vrijheid.

Ze vond meestal een plek langs de waterkant bij de Parkkade, waar het uitzicht over de Nieuwe Maas en de hoogte bij de Euromast haar rust gaven. Tijdens die jaren werd ze twee keer moeder; haar oudste zoon kreeg ze op dertienjarige leeftijd. Door haar omstandigheden kon ze haar kinderen niet bij zich houden, wat haar veel verdriet deed. Tegelijkertijd ontving ze onverwachte steun van picknickende gezinnen in het park die haar uitnodigden mee te eten en zo haar vertrouwen in mensen hielpen herstellen.

Communicatieproblemen bepaalden veel van haar ervaringen: horende mensen bleven soms praten tegen iemand die niets kon horen, wat relaties stukmaakte. Dewi leerde zichzelf uiten door dagelijks voor de spiegel te oefenen en te letten op mondbewegingen; ze gebruikt lichaamstaal als eigen taal en ontwikkelde een scherp oog voor non-verbale signalen. Daardoor kan ze anderen, ook mensen die een taalkloof ervaren, vaak toch helpen.

Thans woont Dewi in Ridderkerk; haar kinderen verblijven bij hun vader. Ze blijft het park bezoeken omdat het daar zowel pijnlijke als kostbare herinneringen herbergt: de plek waar ze traumas opliep maar ook momenten van troost en hulp vond. Ze gebruikt de metafoor van een boom met wortels om te beschrijven hoe ze haar verleden langzaam snoeit om verder te groeien. Haar verhaal illustreert de kwetsbaarheid en veerkracht van dove dakloze jongeren en het belang van menselijke betrokkenheid.