Geen hoop, jaren leven op straat, maar niet opgeven: Lala (52) werd het gezicht van dakloosheid
In dit artikel:
“Doorbijten. Zelfs met een kunstgebit.” Met die zin werd Lala (52), jarenlang dakloos, bekend bij een breder publiek nadat hij in Rijnmonds vriendenboekje stond. Achter de korte, stoere woorden gaat een leven schuil van oorlog, verlies van vertrouwen in instituties en jaren van overleven op straat.
Begin jaren negentig werkte Lala als politieagent in Algiers en leek zijn toekomst vast te liggen: een 25-jarig contract en perspectief. Toen in 1991 de Algerijnse burgeroorlog uitbrak, veranderde dat plotseling. Hij werd onder vuur genomen, raakte gewond en ontdekte later dat zijn naam op een dodelijke lijst stond. Uit angst om opgepakt of vermoord te worden, vluchtte hij samen met duizenden anderen naar Europa — uiteindelijk belandde hij in Nederland.
In 1995 vroeg hij asiel aan in Breda, maar zijn aanvraag werd afgewezen nadat zijn naam in verband werd gebracht met misdrijven in Frankrijk. Volgens Lala was iemand tijdens zijn afwezigheid misbruik gaan maken van zijn identiteit. Zijn verzoek om nader onderzoek met identiteitsfoto’s bleef onbeantwoord. De afwijzing markeerde het begin van jarenlange problemen: detentie, herhaalde afwijzingen en uiteindelijk langdurige dakloosheid.
Op straat leerde hij te slapen in korte, waakzame perioden; rust en veiligheid waren zeldzaam. De fysieke ontberingen en sociale isolatie veranderden zijn verwachtingen: hopen werd riskant omdat het telkens tot teleurstelling leidde. Intieme relaties vermeed hij uit angst geen stabiel leven te kunnen bieden. Tijdens een detentieperiode raakte hij zo wanhopig dat hij zelfmoord probeerde te plegen; in het ziekenhuis, na herstel, besloot hij dat opgeven geen optie was.
Dankzij steun van betrokken mensen heeft Lala nu een eigen kamer in Rotterdam, een plek waar hij voor het eerst in jaren ongestoord kan slapen en zich langzaam moet leren aanpassen van overleven naar leven. De nachten zijn nog vaak onrustig en wantrouwen blijft aanwezig, maar hij ervaart nu meer rust en hoopt voorzichtig vooruit te kijken.
Kort kader: Lala’s verhaal illustreert hoe oorlog, bureaucratische fouten of identiteitsmisbruik en strenge vreemdelingenprocedures samen kunnen leiden tot langdurige ontheemding en psychisch leed. Het toont ook de cruciale rol van steunnetwerken en passende hulp bij reïntegratie na dakloosheid en detentie.