Geliefd tandartskoppel Eijsink (78) gaat met pensioen: 'Je moet stoppen op een hoogtepunt'
In dit artikel:
Ruud (tandarts) en zijn vrouw Stella Eijsink (assistente) hebben hun tandartspraktijk in Rotterdam‑IJsselmonde definitief gesloten. Na een aangekondigd afscheid begin januari — met de cryptische e‑mailtitel "Partir, c’est mourir un peu" — deden ze de deuren vijf maanden later op slot, letterlijk de dag voor Hemelvaart. Het stel werkte jarenlang samen: Ruud was 53 jaar tandarts, Stella 27 jaar zijn rechterhand. Ze kennen elkaar sinds de middelbare school en combineerden privat‑ en werkleven jarenlang zonder wrijving, na een proefjaar om dat uit te testen.
De praktijk had ooit twee locaties (Mathenesserlaan en Mirretuin); uiteindelijk bleef alleen de vestiging in IJsselmonde over. Ruud en Stella verhuisden vanwege hun kinderen naar Brabant, maar bleven drie dagen per week de rit naar IJsselmonde maken, vaak al om 05:30 op pad om op tijd patiënten te ontvangen. Nieuwe patiënten namen ze al lange tijd niet meer aan; hun patiëntenbestand bestond vooral uit mensen en families die zich in de jaren zeventig hadden aangemeld — inmiddels vijfdecennia en vier generaties later.
De Eijsinks stonden bekend om hun persoonlijke benadering. Stella hield uitgebreide notities bij over ieders leven: ziekte, ontslag, bruiloften, geboortes — niet alleen tanden en kiezen, maar de persoon erachter. Ruud verwoordde die filosofie zo: “We zijn nooit vergeten dat aan die 32 tanden en kiezen een mens vast zit.” Die betrokkenheid leidde tot emotionele afscheidssituaties: bloemen, wijn, zelfgemaakte cadeaus, brieven en zelfs toespraken van families; veel patiënten verlieten de praktijk met tranen.
Het besluit om te stoppen ontstond mede doordat een jonge collega interesse toonde in de patiëntenoverdracht. Ruud wilde niet doorgaan tot het punt dat mensen alleen nog uit plichtgevoel kwamen, en koos bewust voor afsluiten op een hoogtepunt. De patiënten worden overgedragen aan Frank Tol, die al in IJsselmonde praktiseert. De fysieke praktijkruimte en apparatuur neemt Tol niet over; de Eijsinks besloten hun tandheelkundige instrumenten niet te verkopen, maar te schenken: een patiënt die hulpgoederen naar Oekraïne vervoert krijgt de spullen voor daar waar veel materieel kapot is gegaan.
Voorlopig plannen Ruud en Stella geen extravagante reizen; ze willen vooral meer tijd buiten doorbrengen, wandelen in de bergen en bezoekjes brengen aan patiënten die hen hebben uitgenodigd voor een etentje of een tochtje op een sleepboot. Ruud sluit af met een glimlach dat hij het fijn zal vinden minder te hoeven priegelen — en dat hij wellicht een cursus klokken maken overweegt.
De sluiting van deze praktijk is illustratief voor hoe langdurige zorgrelaties in de tandheelkunde meer zijn dan medische dienstverlening: het is ook gemeenschapswerk en familiezorg, waardoor afscheid emotioneel geladen en veelbeladen is voor zowel zorgverleners als patiënten.