Hakima wil af van hokjes denken: 'Ik ben niet Dilan Yesilgöz'

In dit artikel:

Hakima Eskifati (33) weigert zich te laten vastpinnen op één identiteit. Opgegroeid als oudste van drie in Weesp en later woonachtig in Rotterdam, is ze trots op haar Marokkaanse achtergrond maar evenzeer gefrustreerd over hoe snel anderen haar in een hokje plaatsen vanwege uiterlijk, afkomst of religie. Tijdens haar studie aan de Hogeschool van Amsterdam en haar eerste banen merkte ze telkens dezelfde neiging: vragen over ‘hoe Marokkaans’ of ‘hoe religieus’ ze is, alsof mensen een verklaring zoeken voor wie zij is.

Religieus opgevoed, hecht ze veel waarde aan rechtvaardigheid, maar ze verzet zich tegen het slachtofferschap-beeld dat sommige partijen op haar en anderen plakken. Naast haar achtergrond wil ze erkend worden als iemand met brede interesses — van mode en reizen tot sociologie — en als zelfstandig, hardwerkend persoon. In confrontaties met stereotypering koos ze er eerst voor zich aan te passen, later om vragen terug te stellen en trouw te blijven aan zichzelf.

Haar entree in de politiek kwam vanuit het liberalisme: ze is VVD-lid en vond dat ze een ander geluid moest laten horen. Bij de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen belandde ze als hoogste nieuwkomer op plek tien en voerde campagne in de stad — vooral het contact met bewoners waardeerde ze. Vergelijkingen met VVD-leider Dilan Yesilgöz noemt ze te simplistisch; volgens haar doen uiterlijk of achtergrond tekort aan de individuele verschillen in verhaal en waarden.

De VVD behaalde uiteindelijk vijf zetels, waardoor haar politieke loopbaan voorlopig niet direct doorzet in de raad, maar ze kijkt terug op de campagne als een van de mooiste periodes en overweegt zeker vervolgstappen. Haar kernboodschap blijft: discriminatie en moslimhaat bestaan en moeten benoemd worden, maar mensen hoeven niet gereduceerd te worden tot één label.