Helena (51) verloor alles bij woningbrand en leefde daarna jaren op straat

In dit artikel:

Op 30 november 2018 veranderde één explosie Helena Braams (51) leven voorgoed. Die avond, rond zeven uur, ziet ze vanuit het trappenhuis hoe haar bovenwoning in Rotterdam-Oosterflank in vlammen opgaat. Ze vlucht en moet toezien hoe alles wat ze had — spullen, zekerheid en een zelfstandig bestaan sinds haar twintigste — verloren raakt. Ze blijkt ook niet verzekerd te zijn, een element dat haar herstel bemoeilijkt.

Voor de brand had Helena een stabiel bestaan: werk bij gemeenten, onder meer bij daklozenloketten, en een toekomst die op orde leek. Na de brand volgen weken van tijdelijke hulp en aandacht, maar die vloeit weg. Wat begint met slapen bij vrienden en familie verandert in langdurig zwerven: een boot, banca­s, openbare plekken en uiteindelijk een drugshuis waar ze zich onveilig voelt en nare ervaringen meemaakt. In mei 2022 meldt ze zich op aandringen van bekenden bij de daklozenopvang; ook daar is het leven fragiel door lekkages, ruzies en pesterijen. Een confrontatie met een groep mannen loopt uit op een moment dat ze zichzelf niet herkent: ze knijpt iemand de keel dicht en beseft hoe diep ze gezonken is.

Via haar netwerk rond de Pauluskerk en inkomsten van daklozentours krijgt Helena na jaren in opvang en tijdelijke onderkomens uiteindelijk weer een eigen woning in het centrum van Rotterdam. De nieuwe woonruimte en een sociale, multiculturele buurt helpen haar stukje bij beetje terug te keren naar de vrouw die orde en netheid waardeert. Ze spreekt open over de impact van haar ervaringen en hoopt dat haar verhaal anderen wakker schudt en helpt voorkomen dat mensen in vergelijkbare situaties belanden.

Haar boodschap aan haar jongere ik is zowel praktisch als beeldend: “Bereid je voor. Pak je surfplank. Want je gaat vliegen.” Daarmee benadrukt ze zowel de kwetsbaarheid als haar veerkracht en de wens dat haar lot een les wordt voor anderen.