Iraanse Rijnmonders tussen hoop en vrees door situatie Iran: 'Per minuut kan het anders zijn'
In dit artikel:
Nederlandse Iraniërs volgen met gespannen aandacht de snelle escalatie in het Midden-Oosten sinds de Amerikaanse en Israëlische aanvallen die op zaterdag 28 november begonnen. De situatie verhardt nu steeds meer landen erbij betrokken raken en het Iraanse binnenland in onzekerheid verkeert, zeker nadat geestelijk leider Ali Khamenei om het leven kwam. Voor veel exil-Iraniërs biedt dat zowel hoop op een einde aan het huidige regime als angst voor wat een gewelddadige machtswisseling voor burgers kan betekenen.
Siavash Montazeri uit Rhoon, teamleider bij een daklozenopvang, beschrijft wisselende emoties: opluchting toen hij het nieuws over Khamenei hoorde, maar ook aanhoudende zorg omdat familieleden in Iran al door het regime zijn beschadigd. Montazeri vluchtte zelf en vertelt dat zijn broer en zus gemarteld werden; via verschillende simkaarten en een contact in Iran kon hij recent even met zijn zus praten. Hij hoopt op een omslag naar democratischer bestuur en op het einde van vervolgingen om politieke overtuigingen.
Rotterdamse gemeenteraadslid Mina Morkoç (GroenLinks–PvdA) spreekt ook van dubbel gevoel. Als pacifist voelt ze geen blinde vreugde bij geweld, maar ervaart wel enige opluchting. Tegelijkertijd vreest ze de risico’s die geweld en onzekere machtswisselingen met zich meebrengen voor burgers, minderheden en vrouwen. Haar grootste wens is dat verandering van binnenuit komt; ze droomt ervan haar familie weer veilig te kunnen bezoeken: “Pak je koffers, we gaan op bezoek bij onze familie in Iran.”
Fietsenmaker Farhad Hosseini uit Zwijndrecht, die op dertienjarige leeftijd met zijn ouders uit Iran vluchtte, noemt eveneens gemengde gevoelens. Hij noemt Khamenei een “monster” en ziet mensen in Iran feestvieren, maar kan zijn familie niet bellen en leeft mee via socialmediacontent. Net als veel anderen is hij sinds de protesten van eind december voortdurend bezig met nieuws uit het land en benadrukt het besef dat de situatie hier in Nederland veel veiliger is dan in Iran.
Samengevat tonen Nederlandse Iraniërs een mix van hoop op politieke verandering en angst voor de humanitaire en maatschappelijke gevolgen van verdere escalatie. Velen pleiten ervoor dat hervorming voortkomt uit Iraanse maatschappelijke krachten en niet uit meer geweld van buitenaf.