Jo ontdekt op 74-jarige leeftijd dat ze intersekse is: 'Ik voelde altijd dat er iets niet klopte'

In dit artikel:

De 74-jarige Jo Paulssen uit Rotterdam ontdekte afgelopen zomer, na gesprekken met psychologen en artsen, dat ze intersekse is. Ze werd geboren met een combinatie van mannelijke en vrouwelijke geslachtskenmerken, maar haar katholieke ouders spraken daar nooit over. Jo voelde zich daardoor haar hele leven anders en onbegrepen.

In haar jeugd kreeg ze kwetsende opmerkingen over haar uiterlijk en bleef haar menstruatie uit. Omdat haar baarmoeder onderontwikkeld was, onderging ze in overleg met een gynaecoloog een chemische castratie. Die ingreep beschadigde haar vertrouwen in haar ouders en de medische wereld. Ze uitte haar gevoelens lange tijd nauwelijks, liep vaak van huis weg en zocht afleiding in feesten.

Op haar achttiende vertrok Jo naar Frankrijk, waar ze een dansopleiding in Cannes volgde en later in de Parijse showbusiness werkte. In de queer omgeving voelde ze zich vrijer. Ze had relaties met vrouwen, maar zegt dat seksualiteit voor haar door haar lichamelijke situatie beperkt en vaak platonisch was. Naast dansen ontwikkelde ze zich als operazangeres, pianist en muzikant. Haar eigen muziek hielp haar ook bij het verwerken van de ontdekking.

De bekendmaking dat ze intersekse is, veroorzaakte bij Jo een grote emotionele schok. Ze worstelde met het idee dat ze haar hele leven als vrouw was opgevoed en dat haar identiteit haar nooit volledig was verteld. Na een bezoek aan Rotterdam Pride ontmoette ze een andere interseksepersoon. Inmiddels maakt ze deel uit van een lotgenotengroep en zet ze zich in voor meer bekendheid.

Intersekse mensen worden geboren met een mix van mannelijke en vrouwelijke geslachtskenmerken, zoals variaties in geslachtsorganen, hormonen, chromosomen of voortplantingsorganen. Naar schatting zijn er in Nederland ruim 190.000 interseksepersonen; het expertisecentrum NNID biedt informatie en ondersteuning.

Jo noemt haar late ontdekking deels het gevolg van haar wantrouwen tegenover artsen. Ze probeert zich naar eigen zeggen te ‘deprogrammeren’ van het vrouwbeeld dat haar jarenlang is opgelegd. Sinds kort laat ze haar baard staan en ervaart ze ook opluchting: ze hoeft zich niet langer anders voor te doen. Met muziek over haar lichaam en haar ervaringen wil ze de positieve kanten van intersekse-zijn benadrukken en voorkomen dat anderen hetzelfde meemaken.