Joke Bruijs en Gerard Cox bleven beste vrienden tot de dood hen scheidde
In dit artikel:
Deze week vielen twee geraffineerd gekoppelde sterfgevallen samen: eerst Gerard Cox, en drie dagen later zijn vroegere echtgenote en vaste speelmaatje Joke Bruijs. Hoewel ingewijden spreken van toeval, stond in zowel publiek beeld als carrière hun naam decennialang dicht bij elkaar.
Hun relatie begon niet toevallig maar in de marge van een hit: naar aanleiding van Gerard Cox’ succes met ’t Is weer voorbij die mooie zomer (1973) trad hij aan in het tv-programma Op losse groeven, waar ook de jonge Rotterdamse zangeres Joke Bruijs in een zangkoortje meedeed. Wat aanvankelijk een flirterig begin was — geruchten over Cox’ reputatie en een mislukte eerste afspraak — groeide snel uit tot samenwoonperiode in een klein kamertje in de Witte de Withstraat, en later tot de boerderij in Mijnsheerenland waar ze in 1975 trouwden (21 mei). Gerard had al twee kinderen uit een eerder huwelijk; Joke ontving hen gastvrij, al zagen de kinderen meer naar hun moeder om.
Artistiek bleven ze aanvankelijk aparte acten, al produceerden ze samen een lp en singles. De samenwerking kwam pas echt op gang na hun huwelijk en, opvallend, ook na hun breuk: persoonlijke scheuren ontstonden in de jaren tachtig — onder meer door een affaire van Bruijs — en in 1987 stopte hun huwelijk; formaliteiten werden in 1991 afgerond. Beide partijen benadrukten later dat de scheiding zonder rancune verliep en dat ze juist op tijd uit elkaar zijn gegaan om de goede herinneringen en hun vriendschap te sparen.
Na de breuk bleef hun band professioneel en warm. Al snel speelden ze samen in radioprogramma’s en tv-series: Drie recht, een averecht en Vreemde Praktijken vormden stapstenen naar het grote succes Toen was geluk heel gewoon (1994–2009), waarin Cox als Jaap Kooiman en Bruijs als Nel een populair televisieduo werden — een rol die de publieke perceptie van hen als een onafscheidelijk echtpaar bestendigde, ook al waren ze privé geen stel meer. Theaterproducties en muzikale avonden (onder meer Alles went behalve een vent in 2013 en de Oase Bar-voorstellingen vanaf 2016) hielden hun samenwerking levend; hun laatste gezamenlijke filmproject was Casa Coco (2021).
In de laatste jaren kampte Joke Bruijs met een progressieve vorm van de ziekte van Parkinson, waardoor zingen en acteren niet langer haalbaar waren. Desondanks bleef Gerard haar bezoeken, zelfs toen ze niet meer kon spreken — de wederzijdse band had weinig woorden nodig. Hun gedeelde loopbaan illustreert hoe twee artiesten zowel persoonlijke breuk als professionele verbondenheid konden combineren: ze verloren het liefdespad maar behielden een hechte vriendschap en een jarenlang publiek partnerschap dat de Nederlandse televisiecultuur kleur gaf. Hun overlijden binnen enkele dagen van elkaar markeert het definitieve slot van een van de bekendste duo’s uit de Nederlandse amusementswereld.