Kleermaker Martijn maakte kostuums voor Daniel Craig: 'Dat was magie'

In dit artikel:

In een klein atelier in Rotterdam-Noord maakt kleermaker Martijn Kramp op maat gemaakte kostuums voor grote (inter)nationale producties: van opera’s tot speelfilms. Met precisie- en traditionele technieken ontwerpt en construeert hij bijvoorbeeld een negentiende-eeuwse jas voor de operaversie van Kolja, knipt patronen uit karton en zet rondingen uit met speciale linialen — alles gericht op pasvorm en karaktervorming. Volgens Martijn zie je het verschil wanneer maatwerk zowel de rol als de acteur dient.

Kramp kwam niet via de gebruikelijke route in het vak. Na de kunstacademie wilde hij regisseur worden maar werd afgewezen; een stage bij een toneelgroep in Den Haag bracht hem uiteindelijk naar een piepklein kostuumatelier, waarna hij bij De Nationale Opera de kneepjes van het vak leerde — vaak in zijn pauzes, beginnend met maatbroeken. Jarenlang oefenen en eigenzinnigheid waren nodig om de ambacht te beheersen; nu ziet hij dat de moderne massaproductie en tijdsdruk het beroep uithollen. “Het vak dreigt wereldwijd uit te sterven,” zegt hij.

Zijn cv bevat opvallende namen: zo ontwierp hij jaren ’50-kleding voor Daniel Craig in de film Queer. Kramp ervaart het werken voor grote filmproducties als een unieke wereld die enerzijds deuren opent en grote podia biedt, maar anderzijds creatieve beperkingen kent door scripts en regisseurs. Ideaal is wanneer regisseurs voldoende vrijheid geven, zodat kleermakers iets echt kunnen toevoegen aan een personage.

In 2019 vestigde hij zijn eigen atelier; via Instagram kreeg hij internationale opdrachten. Naast werk voor producties maakt hij vrije collecties — uitbundige re-enactments van zeventiende- tot negentiende-eeuwse kleding met zijn eigen ‘sausje’ — waarin hij technieken toepast die in strakke producties vaak geen plek krijgen. Assistente Lottie Riemersma is essentieel in dat proces; zo bevat één door haar afgewerkte jas volgens Kramp zo’n 1.500 uur werk.

Kramp ziet kleermakerij als verhalen vertellen: kleding communiceert en bouwt personages. Hij hoopt dat de kennis van traditionele maatwerkvaardigheden behouden blijft, omdat authenticiteit en vakmanschap onvervangbaar zijn voor het toneel en het witte doek.