Lindsay loopt een marathon op drie plekken waar ze herstelde van een heftig ongeluk

In dit artikel:

Lindsay van der Have (40) uit Hellevoetsluis sluit met deelname aan de NN Rotterdam Marathon een persoonlijk drieluik af: Rhodos – Athene – Rotterdam. De drie marathons vormen het symbolische einde van een verwerkingsproces dat begon na een zwaar scooterongeval op Rhodos in 2007.

Op vakantie met een vriendin werd Lindsay frontaal aangereden door een Landrover; ze belandde in een coma en ontwaakte drie weken later in een ziekenhuis in Athene. Het ongeluk veroorzaakte niet-aangeboren hersenletsel, epileptische aanvallen en meerdere botbreuken (stuitje, sleutelbeen, rugwervels), evenals schade aan het bekken en de milt. Kort na het ontwaken werd ze per ambulancevliegtuig teruggevlogen naar Rotterdam, behandeld in het Sint Clara Ziekenhuis en zes weken lang gerevalideerd in Rijndam, waar ze alles opnieuw moest leren: lopen, praten en slikken. Ze verwerkte die periode later ook in haar boek In één klap.

Jarenlang bleef haar leven beperkt door de gevolgen van het trauma, maar Lindsay zette stapjes vooruit: ze kreeg een dochter, Vienne, en raakte in 2018 — mede door familieleed (het overlijden van haar zus en de longkankerdiagnose van haar vader) — gemotiveerd om niet langer uit te stellen en met hardlopen te beginnen. Dat groeide uit tot marathons; de eerste ervaringen toonden echter dat het trauma nog niet verdwenen was. Tijdens een Rotterdamloop in het Kralingse Bos raakte ze in paniek door het geluid van ambulances en oordeelde haar angst dat omstanders overleden, iets waarbij haar moeder haar met nuchtere woorden hielp doorzetten.

Na vijf keer Rotterdam hield ze aanvankelijk op met marathons, maar het idee om de locatie van het ongeluk te confronteren kreeg vorm toen Rhodos ook een marathon organiseerde. Vorig jaar reisde ze terug met haar moeder en dochter: ze bezocht het appartement waar ze verbleef, het ziekenhuis en de vermoedelijke plek van het ongeluk en ervoer dat als een stukje afsluiting. Daarna liep ze in Athene — de stad waar ze wakker werd — en trok ook daar langs het ziekenhuis. Vijf dagen na Athene kreeg ze onverwacht bericht dat ze voor Rotterdam was ingeloot; op 12 april staat ze aan de start van het slotstuk.

Voor Lindsay heeft de trilogie zowel fysieke als emotionele betekenis: het is een manier om het verleden een plaats te geven, terwijl ze dagelijks nog met beperkingen van haar niet-aangeboren hersenletsel leeft. Tegelijkertijd voelt ze dankbaarheid dat haar leven sinds die eerste, kritieke fase zoveel meer is geworden.