Marco Bos is advocaat van serieschutter Sendric S.: 'Het is geen monster, maar een persoon'
In dit artikel:
De rechtbank heeft Sendric S. (25) veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf plus tbs voor drie moorden in Rotterdam-IJsselmonde die plaatsvonden op 21 en 28 december 2024 en 2 januari 2025. Zijn raadsman, Marco Bos (45) uit Oud-Beijerland, blikt terug op de zaak en op de publieke reactie op zijn rol als verdediger van een zwaar verdacht en verstandelijk beperkte cliënt.
Bos kreeg na de zittingen bedreigende en beschuldigende berichten: mensen verwarren volgens hem vaak advocaat en verdachte en richten hun woede op degene die de verdediging voert. Ondanks die spanning hanteert hij een open stijl; tijdens het proces zocht hij het gesprek met de drie getroffen families, sprak hen in de pauzes en begon zijn pleidooi expliciet met woorden van medeleven richting nabestaanden. Verschillende slachtofferadvocaten prezen zijn optreden en hij zegt respect te hebben getoond voor de weduwe die gebruikmaakte van spreekrecht.
Hij roemt ook de rechtbank: die zou volgens hem op goede wijze rekening hebben gehouden met de verstandelijke beperking van Sendric S. en het vonnis begrijpelijk aan hem hebben uitgelegd. Of hij het strafmaat accepteert, wil Bos eerst rustig bestuderen.
Bos is geen flamboyante strafpleiter. Zijn kantoor is een bescheiden bovenverdieping boven een automatiseringswinkel in Oud-Beijerland; geen secretaresse, posters van films aan de muur, zelf koffie zetten. Hij draagt geen stropdas en kiest bewust voor een geringe afstand tot cliënten. Sinds zijn start begeleidt hij vaak kwetsbare verdachten, veelal minderjarigen; een van zijn vroegste zaken betrof een vijftienjarig meisje dat haar eigen baby doodde. Die ervaring vormt ook de kern van zijn benadering: verhalen achter delicten vertellen om te begrijpen waarom iemand tot zo’n daad kwam, niet om te verontschuldigen.
Bos’ persoonlijke achtergrond verklaart deels zijn betrokkenheid bij “de zwakkeren der aarde”: opgroeien in een gebroken gezin met een alcoholistische moeder, later opgevoed door grootouders, gaf hem oog voor hoe ingrijpend gebrek aan stabiliteit en goede begeleiding kan zijn. Hij legt die context ook bij Sendric S. uit: een jeugd gekenmerkt door verwaarlozing, geweld, veel verhuizingen en wisselende opvoeders; ouders die langere tijd in detentie zaten; een stiefopa met contacten in de drugswereld. Volgens Bos leidde gebrek aan hulp en zorg ertoe dat Sendric stemmen ging horen en verward raakte. Een schrijnend detail in zijn verhaal is dat een huisarts niet kon doorverwijzen omdat de jongen niet verzekerd was. Eind november 2024 zette zijn moeder hem het huis uit; kort daarna volgden de schietincidenten.
Bos benadrukt dat het aandragen van deze achtergrond geen vrijbrief is: het moet gelezen worden als verklaring van processen die tot radicale ontsporing kunnen leiden, niet als ontkenning van verantwoordelijkheid. Zijn taak als verdediger ziet hij primair als het menselijk en sociaal kader schetsen waarbinnen een delict ontstond, zodat afwegingen voor straf en behandeling beter gefundeerd kunnen worden. Hij illustreert dit ook in zijn onderwijswerk op scholen, waar het vertellen van het levensverhaal van een dader vaak leidt tot meer pleit voor opvang en zorg dan voor onmiddellijke opsluiting.
Praktisch blijft hij nuchter: hij bracht tijdens het proces contact tot stand tussen betrokken ouders waar dat mogelijk helend kon zijn en ontvangt complimenten van collega's over zijn aanpak. Wat betreft de afwezigheid van Sendrics ouders bij de zitting: zijn moeder bezocht hem sporadisch in detentie maar was niet bij de rechtszaak aanwezig; de vader kwam evenmin.
Kortom: Bos profileert zich als een hands-on advocaat van kwetsbaren die de menselijke achtergrond van ernstige delicten uitlicht zonder de misdrijven te bagatelliseren. Zijn benadering leidde tot erkenning van zowel slachtoffers als sommige tegenpartijen, maar riep ook hevige publieke verontwaardiging op, waarmee hij dagelijks leert omgaan.