Max en Mattias wonen met verstandelijk beperkte Thomas: 'We gaan zelfs samen op vakantie'
In dit artikel:
Twee jaar geleden plaatste Erna de Keijzer op LinkedIn een oproep voor huisgenoten voor haar licht verstandelijk beperkte zoon Thomas. Die oproep leidde snel tot veel reacties; uiteindelijk belandde Thomas in een rijtjeshuis in Poortugaal waar hij samenwoont met Max en later ook met Mattias. De drie vormen inmiddels een hechte vriendenkring en beschouwen elkaar als familie.
Thomas zat als kind in het speciaal onderwijs en voelde zich daar vastlopen. Begin twintig volgde hij een tweejarig coachingstraject op zorgboerderij Het Terphuis in Poortugaal, waarbij hij leerde naar zoveel mogelijk zelfstandigheid toe te werken en zelfs tijdelijk op de boerderij introk. Na afloop vond hij via via een woning in Poortugaal; de plek was eerst bewoond door drie vrouwen met hulpvragen, maar uiteindelijk kreeg Thomas de kans om er te trekken. Omdat hij het belangrijk vond niet alleen te wonen, plaatste zijn moeder de LinkedIn-oproep waarop Max reageerde.
Max, die voor zijn studie naar de regio kwam en van dichtbij ervaring heeft met een broer met een beperking, benadrukt dat hij vooral naar de persoon kijkt en niet naar de beperking. Voor hem is samenwonen met Thomas zowel praktisch (rustige studeerruimte) als maatschappelijk waardevol. Na een jaar voegde Mattias zich bij hen; Thomas zegt dat de aanwezigheid van de twee mannen hem heeft geholpen mensenvrees te overwinnen en dat hij socialer is geworden. Max meent dat Thomas op sociaal gebied zelfs vooruit is gegaan.
Het samenleven verloopt harmonieus: weinig conflicten, veel gezamenlijke tijd en zelfs gedeelde vakanties — al was hun trip naar Salou geen groot succes vanwege een mismatch tussen locatie en verwachtingen. De band is zo sterk dat er plannen bestaan de vriendschap ook na veranderingen voort te zetten: Max verhuist binnenkort met zijn vriendin naar Rotterdam, maar blijft betrokken; Thomas mag helpen klussen en heeft er een slaapplek als ze uitgaan.
Thomas kijkt nuchter naar mogelijke toekomstige veranderingen. Hij zou graag weer een huisgenoot verwelkomen en droomt op termijn van zijn eigen kavel met een tiny house en mogelijk een kleine gemeenschap van gelijkgestemden. Mattias blijft voorlopig wonen en hoopt misschien ooit samen een huis te kopen, maar erkent de lastige huizenmarkt.
Het verhaal illustreert hoe een gerichte oproep en betrokken huisgenoten kunnen bijdragen aan meer zelfstandigheid en sociaal herstel voor iemand met een licht verstandelijke beperking, en toont de waarde van informele zorgrelaties naast formele trajecten zoals coaching op een zorgboerderij.