Meeste bushaltes zijn slecht toegankelijk voor mensen met beperking: 'Dit is een drama'
In dit artikel:
In de regio Rijnmond is slechts ongeveer één op de vier van de 3.188 bushaltes volledig toegankelijk voor mensen met een visuele of motorische beperking, blijkt uit een analyse van de Halteviewer (DOVA) door Rijnmond en andere omroepen. Nationaal hebben twee derde van de haltes geen of onvoldoende hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden; voor reizigers met een motorische beperking geldt dat de helft van de haltes ontoegankelijk is.
Toegankelijkheid wordt aan de hand van meerdere criteria beoordeeld: voelbare geleidelijnen voor slechtzienden en aansluitingen daarvan op de omgeving, de hoogte en breedte van het perron ten opzichte van businstap, aanwezigheid van liften en voldoende vrije ruimte voor rolstoelen. Op basis daarvan zijn haltes ingedeeld als geheel toegankelijk, alleen motorisch toegankelijk, alleen visueel toegankelijk of geheel ontoegankelijk.
De situatie verschilt sterk per gemeente. Krimpen aan den IJssel scoort in de regio het laagst (ongeveer 5 procent volledig toegankelijk), terwijl Hendrik-Ido-Ambacht met veel nieuwbouw zo’n 65 procent volledig toegankelijke haltes heeft. Sliedrecht komt op 55 procent. Aan de andere kant staat de gemeente Molenlanden, waar 72 procent van de haltes geheel ontoegankelijk is; daar speelt mee dat ruim de helft van de 271 haltes door waterschap Rivierenland wordt beheerd en veel haltes langs smalle landweggetjes liggen zonder stoep.
Beheerders verschillen: veel haltes vallen onder gemeenten, maar provincies, Rijkswaterstaat en waterschappen beheren ook een deel. Waterschappen geven aan dat ze vooral wegen buiten de bebouwde kom onderhouden en dat aanpassing van haltes daar door lage bevolkingsdichtheid minder prioriteit heeft. De gemeente Molenlanden wijst ook op ruimtegebrek en zegt volgend jaar te onderzoeken welke haltes verbeterd kunnen worden.
Ervaringen van reizigers illustreren de impact. Kim (21), die een geleidehond heeft, beschrijft haltes zonder stoep, zonder geleidelijn en zonder afscherming: haar hond raakt verward en zij loopt gevaar, omdat je onbewust van de halte kunt stappen en op de weg terechtkomt. De Oogvereniging noemt het aandeel toegankelijke haltes “zorgwekkend laag” en benadrukt dat voelbare geleidelijnen onmisbaar zijn voor zelfstandige mobiliteit van blinden en slechtzienden. Volgens Peter Waalboer van de Oogvereniging is toegankelijk openbaar vervoer een recht dat voortvloeit uit het VN-verdrag Handicap, en mag niet afhangen van lokale prioriteiten.
Lokale bestuurders zeggen de cijfers te bestuderen en waar nodig maatregelen te overwegen. Voor honderden reizigers, waaronder mensen met een visuele of motorische beperking, betekent verbetering van haltes echter direct meer veiligheid en zelfstandigheid — en het onderzoek laat zien dat veel haltes nog achterblijven voordat dat doel is bereikt.