Moïra (30) verhuisde van de stad naar het bos: 'Lekker eten mis ik het meest'
In dit artikel:
Moïra (30) verruilde afgelopen herfst haar appartement in Rotterdam-Zuid voor een klein boshuisje op de Veluwe, op zoek naar stilte, natuur en meer ruimte om zichzelf te zijn. Rond haar huisje liggen eindeloze heidevelden, zandvlaktes en oude bomen; geen verkeer of stadsrumoer, alleen het kraken van takken en stilte die haar aantrekt. Ondanks de vrees voor een eenzame, koude herfst bleek het seizoen juist prachtig: kleurig licht en veel zon maakten de verhuizing meteen de moeite waard — volgens haar “het mooiste seizoen in het bos.”
In Rotterdam had ze zowel moeilijke als helende jaren ervaren: het was daar dat ze een depressie kreeg en ook herstelde. Maar de stad kon haar niet geven waar ze nu naar verlangde: rust en natuur. Toen via via een boshuisje beschikbaar kwam en ze dertig werd, besloot ze radicaal om te gooien en die stap te zetten. De eerste maanden brachten ook praktische tegenslagen: geen winterbanden, vastzitten in blubber en sneeuw, problemen met het water en het vervangen van gasflessen — kleine dagelijksheden die stadsleven minder zichtbaar maakt. Ze noemt zichzelf deels natuurmens, deels stadsmeisje.
Na bijna vijf maanden voelt de beslissing nog steeds goed. De isolatie dwingt haar meer op zichzelf te werken en persoonlijke problemen zelf op te lossen; tegelijk geeft de rust haar creatieve focus en diepere slaap. Bezoekende vrienden merkten direct het verschil in luchtkwaliteit en water. Sociaal is het wennen: op de Veluwe is het vriendelijk en groet men elkaar, maar multiculturele, drukke stadsvibes en culturele uitgaansmogelijkheden ontbreken. Bezorgen bij haar huisje is lastig, en ze mist vooral goede restaurants en keuzevrijheid.
Moïra waarschuwt voor romantisering van het buitenleven: er zijn veel insecten, de eenzaamheid moet je kunnen dragen en houthakken voor de kachel hoort erbij — vooral onaangenaam als je ziek bent. Ze droomt nog van een gezin en verwacht niet voor altijd in het kleine boshuisje te blijven wonen; terug naar Rotterdam is onwaarschijnlijk maar niet onmogelijk. Tegelijk heeft deze periode haar gebracht wat ze zocht: rust, ruimte en persoonlijke groei.