Ellen Verkoelen van JOU beëindigt noodgedwongen haar politieke carrière: 'Vermorzeld door strijd tussen links en rechts'
In dit artikel:
Ellen Verkoelen, oprichter en gezicht van de Rotterdamse partij JOU, verliest onverwacht haar zetel in de gemeenteraad nadat haar lijst bij de recente verkiezingen slechts ongeveer 2.400 stemmen kreeg — ruim te weinig voor een raadszetel. Na acht jaar als opvallend raadslid moet ze per direct het stadhuis verlaten: kantoor leeghalen, sleutel en toegangspas inleveren en uiterlijk maandag haar spullen verhuizen. Het formele afscheid van de huidige raad staat gepland voor maandag; twee dagen later wordt de nieuwe raad geïnstalleerd.
Verkoelen voelt zich geshockeerd en teleurgesteld. Ze had met veel enthousiasme en zichtbare campagnevoeringen de stad doorkruist en veel positieve reacties gekregen; ze had zelfs landelijke aandacht met een kandidatenlijst die uitsluitend uit vrouwen bestond en een programma dat nadrukkelijk aandacht vroeg voor “de vrouwenzaak” en maatschappelijke thema’s als dementie. Het verlies laat haar twijfelen: “Wat is hier in hemelsnaam gebeurd?”, zegt ze terwijl ze haar kantoor met posters, promotiemateriaal en dozen vol dossiers leegmaakt. Tegelijk toont ze veerkracht: ze wil actief blijven in maatschappelijke projecten, ook al is het nog onduidelijk in welke vorm.
Analisten en Verkoelen zelf wijzen op de campagnepolariteit als belangrijke factor: de verkiezingen werden sterk gedomineerd door een tweestrijd tussen GroenLinks-PvdA en Leefbaar Rotterdam. Beide partijen wonnen zetels en zijn met ieder elf zetels nu de grootste fracties. Omdat GroenLinks-PvdA enkele duizenden stemmen meer haalde, krijgt die partij de eerste kans om een nieuwe coalitie te vormen. Volgens Verkoelen hebben kiezers die haar mondelinge steun beloofden uiteindelijk toch gekozen voor de “veilige” grotere partijen, waardoor kleine lijsten werden weggedrukt.
De verwijdering uit het stadhuis is bijna tastbaar: verhuisdozen, een lege archiefkast en een doos met campagne-speldjes herinneren aan haar initiatieven, zoals de actie voor een dementievriendelijke stad. Persoonlijk mengt verdriet zich bij lichte opluchting: Verkoelen kijkt uit naar meer tijd met haar kleindochter en is vastbesloten haar energie in nieuwe maatschappelijke activiteiten te steken. Hoewel haar politieke loopbaan in de raad voorlopig stopt, houdt ze eraan vast dat haar inzet voor kwetsbare groepen en vrouwenkwesties niet eindigt met deze nederlaag.