Nona wilde euthanasie plegen, maar staat weer midden in het leven: 'Mijn dieptepunt duurde drie jaar'
In dit artikel:
De Dordtse “Nona” was een vrolijke tiener totdat ze op haar vijftiende plotseling in een diepe depressie belandde. Die sombere gedachten escaleerden snel; ze ontwikkelde anorexia die zij zelf ziet als gevolg van de depressie, terwijl behandelaars aanvankelijk andersom redeneerden. De combinatie van ernstige ondervoeding, isolement en onbegrepen leed leidde tot jarenlange worsteling: weinig eten, weinig praten, herhaalde ziekenhuisopnames en een diep gevoel van eenzaamheid.
Tijdens een opname werd het levensbedreigend voor haar. Artsen reageerden met dwangvoeding—meerdere verpleegkundigen die haar vasthielden om sondevoeding toe te dienen—een ingrijpende ervaring waar ze aan toegegeven heeft omdat ze destijds eigenlijk euthanasie wilde. Omdat ze door haar ondergewicht wilsonbekwaam werd geacht, kwam een directe euthanasieaanvraag niet in aanmerking. Ze werkte daarna bewust aan het terugkrijgen van gewicht zodat ze formeel aan voorwaarden kon voldoen; dit proces verliep in haar eigen woorden met de dood in het vooruitzicht.
In Nederland is euthanasie strikt geregeld: het verzoek moet vrijwillig en weloverwogen zijn, artsen moeten medisch uitzichtloos en ondraaglijk lijden vaststellen, en een onafhankelijke toetsing vindt plaats voordat uitvoering is toegestaan. Nona doorliep delen van dat zorgvuldige traject en stond op het punt verder te gaan met haar wens toen haar laatste voorgeschreven antidepressivum onverwacht en geleidelijk aansloeg. Langzaam begon ze weer te praten, af en toe te glimlachen en stapje voor stapje uit de depressie te klimmen.
Met passende therapie, steun van familie en vrienden en medicatie die effect had, keerde het leven voor haar terug. De angst voor het onbekende bleef, vooral omdat de depressie na jaren haast een vertrouwde staat was, maar inmiddels is ze drie jaar stabiel en 22 jaar oud. Ze heeft een bijbaan, wil gaan studeren en publiceerde twee jaar geleden een boek over haar ervaring. De euthanasiewens heeft zich niet herhaald.
Het verhaal van Nona toont hoe complex de relatie tussen depressie, eetstoornissen en besluitvorming rond euthanasie kan zijn: medische beoordeling, mentale bekwaamheid en effectieve behandeling spelen alle een cruciale rol. Het artikel waarschuwt ook voor de gevoeligheid van dit onderwerp en verwijst wie worstelt met suïcidale gedachten naar 113 Zelfmoordpreventie (telefoon 113 of chat via 113.nl).