Hier lopen dakloze Rotterdammers tegenaan in de winter: 'De kou gaat in je hoofd zitten'

In dit artikel:

Rotterdamse daklozen vertellen dat de recente winterkou het leven op straat veel zwaarder maakte: natte kleding, doorweekte slaapzakken en constant zoeken naar warme plekken leiden tot ziekte, vermoeidheid en sociale vereenzaming. Waar de zomer nog ruimte bood om op bankjes in het park uit te rusten en contact te maken, dwingt de winter mensen vaker afhankelijk te zijn van de winteropvang — maar die oplossing is beperkt en oncomfortabel. Een veelgehoorde klacht is dat de opvang wel warm en droog is, maar niet veilig of zelfstandig: slapen gebeurt vaak met vijftig anderen dicht op elkaar, en mensen voelen zich daar niet altijd goed behandeld.

Deelnemers aan het artikel beschrijven hoe kou en regen de fysieke gezondheid aantasten (hoofdpijn, verstopte sinussen, verdoofd gevoel) en ook het gedrag op straat veranderen: meer onverschilligheid van voorbijgangers, strengere handhaving door politie en soms grofheid tussen mensen door uitputting en angst. “Niemand kijkt naar je om,” zegt een van hen; dat gevoel van onzichtbaarheid komt herhaaldelijk terug.

Niet iedereen wil of kan naar de opvang. Sommigen vermijden die vanwege diefstal, vernederende behandeling of verlies van zelfstandigheid en slapen liever in parkeergarages of op andere 'gekke plekken'. Anderen hebben na lange strijd weer een kamer gevonden en spreken van overleven als een gevecht dat ze gewonnen hebben.

Praktische suggesties uit de interviews: geef liever eten en droge kleding dan geld, verleng waar mogelijk veilige opvangtijden en zoek naar minder krappe, veiligere alternatieven voor de huidige winteropvang. De verhalen illustreren dat de combinatie van kou, natte omstandigheden en beperkte opvang de kwetsbaarheid van daklozen in Rotterdam in de winter sterk vergroot.