Oud-medewerkers RET over ongewenst gedrag: 'Voelde me niet gehoord, niet veilig en niet beschermd'

In dit artikel:

De uitkomsten van een cultuuronderzoek bij vervoersbedrijf RET hebben twee oud-medewerkers ertoe gebracht hun ervaringen met Rijnmond te delen. Zowel Ramses, die van 2021 tot eind 2023 bij de RET werkte, als Monique, die eind 2024 vertrok, zegt zich niet gehoord en onvoldoende beschermd te hebben gevoeld na signalen over problemen op de werkvloer.

Ramses merkte als nieuwkomer naar eigen zeggen snel een verdeelde en competitieve sfeer. Volgens hem bestond er jaloezie binnen teams en rivaliteit tussen afdelingen, zoals tussen metro, tram en reisinformatie. Nadat hij vertrouwenspersoon was geworden, besprak hij maandelijks signalen met de directie en de voorzitter van de raad van commissarissen. Hij zegt dat er herhaaldelijk klachten waren over een leidinggevende, maar dat daar volgens hem weinig mee gebeurde. Daardoor bleef hij twijfelen of belangrijke informatie de juiste verantwoordelijken wel bereikte.

Monique kreeg tijdens haar inwerkperiode te maken met een conflict nadat een collega haar loonstrook had ingezien. Toen bleek dat zij meer verdiende dan sommige collega’s, werd haar salaris volgens haar later openlijk besproken. Ze zegt vervolgens te zijn buitengesloten, bewust verkeerd geïnformeerd en door haar leidinggevende niet serieus genomen. Tijdens haar vakantie hoorde ze telefonisch dat haar contract niet zou worden verlengd. Een gesprek met directeur Linda Boot en de voorzitter van de raad van commissarissen stelde haar teleur: in plaats van erkenning kreeg ze naar eigen zeggen vooral het gevoel dat er over haar werd geoordeeld.

Boot zegt dat meldingen bij de RET serieus worden genomen, maar dat zij het gesprek met Monique anders heeft ervaren. Ze betreurt dat Monique zich niet gehoord voelde en zegt nog steeds bereid te zijn met haar te praten. Volgens Boot overleggen vertrouwenspersonen en management regelmatig geanonimiseerd over signalen, ook wanneer die niet tot een formele melding leiden.

Sociale-veiligheidsspecialist Karin Bosman, die Monique begeleidde, benadrukt dat twee verhalen op zichzelf geen bewijs zijn voor een structureel onveilige organisatiecultuur. Wel vindt zij terugkerende vragen over de behandeling van signalen aanleiding om breder te onderzoeken of er binnen het systeem steeds dezelfde problemen ontstaan. Een organisatie moet volgens haar niet alleen afzonderlijke incidenten beoordelen, maar ook nagaan welke eerdere signalen bekend waren, wie verantwoordelijkheid nam en of medewerkers terugkoppeling kregen. Ook oudere zaken kunnen daarom relevant zijn voor het huidige cultuuronderzoek.