Piet is al 83 maar werkt full time in de zorg, hij helpt soms mensen die jonger zijn dan hij

In dit artikel:

Piet uit Maassluis combineert mantelzorg voor zijn zieke vrouw met een baan in de thuiszorg en leeft daarmee een druk maar bevredigend leven. ’s Ochtends zorgt hij thuis voor zijn vrouw; rond drie uur stapt hij in de werkauto en bezoekt in de middag meerdere cliënten met dementie of Parkinson die nog thuis wonen. Hij rijdt dagelijks zo’n 150 kilometer en springt van plaatsen als Lekkerkerk naar Stolwijk; onderweg luistert hij vaak naar de radio als ontspanning.

Zijn contacten met cliënten zijn veel meer dan routinematige handelingen: Piet helpt met aankleden en medicatie, signaleert functioneren en geniet van gesprekken over vroeger — soms blijkt een cliënt uit dezelfde jeugdwijk te komen, wat beiden opvrolijkt. Hij is minder gemotiveerd door salaris dan door het gevoel iets voor een ander te betekenen en de wederzijdse dankbaarheid die het werk oplevert. Wel ergeren hem korte flexcontracten; zolang zijn werkgever hem wil en hij zich goed voelt, blijft hij doorgaan.

Piets loopbaan kent onverwachte wendingen. Van zijn 26e tot 57e werkte hij in een chemisch laboratorium in de Botlek en ging vervroegd met VUT: de automatisering van het werk sprak hem niet aan. Via een vakantiebaantje belandde hij in de zorg, doorliep opleidingen van helpende (niveau 2) tot verpleegkundige (niveau 4) aan het Zadkine en bleef actief in meerdere banen tegelijk. Eerder schreef hij vier misdaadromans en drie verhalenbundels; schrijven ziet hij als optie voor later als hij ooit echt stopt met zorg.

Gezondheid speelt een rol: na een openhartoperatie op 76 en later een hartinfarct hervatte hij al snel het werk omdat stilzitten niets voor hem is. Piet zegt naar zijn lichaam en plezier te luisteren: stopt het één van beide, dan houdt hij op — en anders blijft hij mensen thuis ondersteunen zolang het kan.