Renée moet haar huurhuis uit, maar kan geen koophuis vinden: 'Ik val tussen wal en schip'

In dit artikel:

De 33-jarige freelancefotograaf Renée Mostert moet over enkele maanden haar huurwoning op het Noordereiland in Rotterdam verlaten, omdat de eigenaar het huis wil verkopen. Ze woont er 2,5 jaar en kreeg na het aflopen van haar tijdelijke contract nog een extra jaar. Zelf kopen kan ze niet: ze komt ongeveer 100.000 euro tekort.

Renée begrijpt dat de verhuurder wil verkopen, maar ziet geen betaalbaar alternatief. Ze verdient te veel voor een sociale huurwoning en te weinig om in aanmerking te komen voor veel duurdere huurwoningen. Zelfs een woning met een lagere huur bleek alleen beschikbaar voor mensen met een jaarinkomen van 68.000 euro. Als alleenstaande zelfstandige ervaart ze bovendien dat verhuurders stellen en mensen met een vast dienstverband meer zekerheid toedichten.

Ze reageert zeer snel op woningen die binnen haar budget vallen en heeft alle benodigde documenten klaarliggen. Ondanks bijna honderd reacties kreeg ze nog geen uitnodiging voor een bezichtiging. Ook een oproep op Instagram, die meer dan 10.000 keer werd bekeken, leverde niets op. Vooral het verlies van haar zelf ingerichte woning en het uitzicht op de Erasmusbrug vindt ze moeilijk.

Hoogleraar Peter Boelhouwer van de TU Delft stelt dat de situatie van Renée past binnen een veel groter woningtekort. In Nederland zijn de afgelopen vijftien jaar minder woningen gebouwd dan er huishoudens bij kwamen, onder meer door gezinsvorming, scheidingen en migratie. Volgens hem heeft wisselend overheidsbeleid geleid tot een combinatie van te weinig marktregels, onvoldoende subsidies en trage besluitvorming.

Daarnaast worden woningbouwprojecten vertraagd door onder meer de stikstofcrisis en langdurige bezwaarprocedures. Vooral starters, migranten en mensen met lage of middeninkomens lopen daardoor vast. Boelhouwer noemt hen de outsiders tegenover insiders met een koopwoning of betaalbare huurwoning; die laatste groep heeft doorgaans meer invloed en is niet altijd bereid ruimte te maken.

Volgens de hoogleraar zijn zowel meer nieuwbouw als een betere verdeling van bestaande woningen nodig. Op korte termijn kunnen tijdelijke woningen, leegstaande panden, kantoortransformatie en woningsplitsing helpen, maar daarvoor moeten regels worden aangepast. Op langere termijn moeten bezwaarprocedures sneller en moet er gericht worden gebouwd voor groepen die nu tussen sociale huur en koop of dure huur vallen.