Van Dalai Lama tot Max Verstappen: hotelbaas Erik krijgt bijzondere gasten over de vloer
In dit artikel:
Erik de Wit (65) neemt na zeventien jaar afscheid als general manager van het iconische Bilderberg Parkhotel in Rotterdam. Tijdens zijn periode daar verzamelde hij een bonte verzameling anekdotes: van wereldberoemde gasten tot onverwachte incidenten, die samen het beeld schetsen van een hotel waar formele etiquette en menselijke verrassingen elkaar continu kruisen.
Een van de meest bijzondere ontmoetingen was met de Dalai Lama. Erik kreeg van diens secretaresse de vraag of hij even alleen met hem wilde zijn en belandde in een persoonlijk gesprek over compassie en levenshouding; de spirituele leider toonde fysiek warmte en nabijheid tijdens die korte ontmoeting, iets wat Erik als bijzonder en ontroerend ervoer. Ook muzikale grootheden logeerden onder zijn hoede: Paul McCartney verbleef in het hotel tijdens een Ahoy‑concert en vroeg om een personal trainer. Na snel rondbellen zorgde Erik dat judoka Deborah Gravenstijn een uur met McCartney en zijn vrouw trainde — en ging hij zelf op haar kind passen.
Niet alle verhalen gingen over glitter en roem. Tijdens een stroomstoring in de buurt, toen veel artiesten van Vrienden van Amstel in het hotel zaten, resulteerde de nacht in een spontane kaarslicht‑sessie met gitaren, drums en veel sfeer. Er gebeurden ook ongerijmdheden: tijdens zijn eerste kerst als manager (2005) gooide een van de gasten kerstversiering door de lobby uit woede omdat zijn hond niet in het restaurant welkom was. Erik ontmoette regelmatig mensen die buiten het verwachtingspatroon van hotelgasten vielen — een man die op blote voeten in een toiletruimte zijn voeten waste bleek dakloos en in een scheiding; Erik koos ervoor het gesprek aan te gaan in plaats van hem weg te sturen. Een andere vreemde vondst was een haan in een badkamer, met water, voer en rituele voorwerpen; later bleek het mogelijk om een voodoo‑priester te gaan.
Kleine menselijke missers leverden ook humor op: bij de check‑in van Stevie Wonder reageerde een receptionist onhandig door het penthouse aan te prijzen vanwege het uitzicht. Naast deze anekdotes somt Erik namen op van bekende gasten als Max Verstappen, Joop Zoetemelk en Jules Deelder, maar hij benadrukt dat veel verhalen van personeel niet voor publicatie bedoeld zijn.
Wat volgens Erik de kern van zijn werk maakte, is aandacht voor mensen en klein gebaarwerk: signaleren waarom gasten er zijn (feest, ziekte, begrafenis) en daarop passend reageren met een kaartje of een hulpvaardigheid. Hij vindt de functietitel 'general manager te afstandelijk' en geeft de voorkeur aan 'herbergier', omdat die term beter de gastheerrol vangt. Zijn nalatenschap in het Parkhotel is daarmee minder de regie over een gebouw dan het menselijke contact en het vermogen om zowel beroemde als kwetsbare gasten met aandacht te ontvangen.