Van de Zuidas naar de RET: de bijzondere carrièreswitch van trambestuurder Max (32)

In dit artikel:

Het aantal mbo-studenten daalt terwijl bedrijven juist dringend vakmensen zoeken. Een mogelijke oplossing is dat mensen met een theoretische opleiding omschakelen naar praktische beroepen — iets wat niet vanzelfsprekend voelt, maar waarvoor Rotterdammer Max een aansprekend voorbeeld is.

Max (32) groeide op met het idee dat je het hoogst haalbare op school moet najagen. Na een vwo-advies ging hij uiteindelijk naar havo en koos later voor commerciële economie. Hij rondde zijn studie af, liep een afstudeerstage in Mexico als investment banker en begon daarna als consultant op de Zuidas in Amsterdam. Financieel en qua status leek alles perfect geregeld, maar geleidelijk verloor hij zin in zijn werk. De consultancyfunctie maakte hem een vervangbaar schroefje in grote processen; hij miste maatschappelijke betrokkenheid, hobby’s en een sociaal leven.

Na vijf jaar professioneel werken besloot hij te stoppen en stilstaan bij wat hij werkelijk wilde. Met steun van zijn ouders experimenteerde hij met nieuwe sociale kringen en kwam in aanraking met de muziekindustrie. Via vrijwilligerswerk en verschillende functies op festivals ontdekte hij dat praktische taken hem energie gaven. Hij werd tourmanager van bands en genoot van het regelen en organiseren onderweg, maar wilde uiteindelijk toch in Rotterdam blijven wonen.

Halverwege 2025 zag hij een vacature van vervoerder RET voor trambestuurders. Hoewel hij aanvankelijk twijfelde omdat hij een hbo-diploma heeft, solliciteerde hij en begon de opleiding. Sinds augustus rijdt hij tram in Rotterdam. Max waardeert het dagelijkse contact met de stad: het ritme van de straten, het gevoel verbonden te zijn met de stad en – anekdotisch – het uitzicht over de Erasmusbrug. Hij voelt zich nu gelukkiger en heeft meer zingeving, ook al sluit hij niet uit ooit weer een kantoorbaan te doen.

Max’ verhaal illustreert twee punten: individuele loopbanen hoeven niet lineair te zijn en omschakelen van theoretische opleidingen naar praktische beroepen kan zowel persoonlijke voldoening als economische meerwaarde opleveren. Zijn keuze toont dat maatschappelijke verwachtingen over ‘het hoogst haalbare’ niet per se het enige pad naar succes of geluk zijn, en dat praktische werk — zoals trambestuurder — professioneel en emotioneel de moeite waard kan zijn.