Van hakenkruis naar hartje: Suzie wil 'gematigd geluid' in dorp over komst asielzoekers

In dit artikel:

In Nieuw-Lekkerland ontstond onrust na de bekendmaking van een asielzoekerscentrum (azc) voor ongeveer 75 tot maximaal 125 mensen. Protesten in het dorp liepen uit de hand: er verschenen racistische leuzen, stickers en hakenkruizen. Als tegenreactie heeft inwoner Suzie Klapwijk een tegengeluid laten horen door witte vlaggen met rode hartjes op te hangen en een brief te schrijven waarin ze oproept het gesprek met elkaar te blijven voeren.

Klapwijk raakte ook persoonlijk betrokken: ze verwijderde graffiti, maar werd daarna naar eigen zeggen naar huis gevolgd, wat haar en haar jonge dochter bang maakte. In plaats van zich terug te trekken koos ze voor een positieve benadering, aangespoord door familie. Wat begon als een klein initiatief groeide uit tot een bredere actie; tientallen dorpsgenoten sloten aan bij haar vlaggenactie. Ze kreeg bovendien steun uit onverwachte hoek — zelfs van mensen die normaal gesproken Nederlandse vlaggen ophangen en haar opriepen met rust gelaten te worden.

Belangrijk in Klapwijks aanpak is dat haar gebaar geen directe pro- of anti-positie tegen het azc beoogt: haar wens is vooral dat de inwoners met elkaar in gesprek blijven en zich minder laten overheersen door verhitte, polariserende stemmen. In het dorp zijn daarnaast bijeenkomsten georganiseerd, onder meer door de christelijke gemeente, wat haar voorzichtig hoopvol stemt.

Klapwijk sluit af met een citaat van dichter Jules Deelder: “De omgeving van de mens is de medemens.” Haar doel is dat Nieuw-Lekkerland opnieuw verbinding zoekt en dat de gematigde, verbindende geluiden niet meer weggedrukt worden door harde protesten.