Zo is het om te studeren als vijftiger: 'Voor tentamens studeer ik samen met mijn kinderen'
In dit artikel:
Lindsay Verhagen (51) besloot drie jaar geleden radicaal om te schakelen: ze liet haar fulltimebaan deels los en ging voltijds Criminologie studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Oorspronkelijk studeerde ze op haar negentiende Communicatie en Management in Utrecht, maar een verhuizing voor de liefde en een lange periode ertussen weerhielden haar jaren van een vervolgopleiding. Al in 2013 nam ze contact op met de universiteit; daadwerkelijk instappen lukte pas tien jaar later na het doorlopen van de strenge selectieprocedure.
De toelating vereiste intensieve voorbereiding naast werk: wekenlang ploeteren door dossiers, oude cijferlijsten opzoeken — zelfs een rit met piepende banden naar Utrecht om papieren van meer dan dertig jaar oud op te halen — en het maken van een toelatingstoets. Het verlossende bericht kwam onverwacht tijdens een weekend in Parijs; haar dochter las ze voor: “Je bent toegelaten.” Daarmee ging een lang gekoesterde droom in vervulling: werken bij de recherche, zaken oplossen en slachtoffers steunen.
Op de campus valt Lindsay op tussen studenten die gemiddeld begin twintig zijn. Ze merkt nieuwsgierige blikken in tentamenzalen en krijgt soms de vraag of ze met ‘u’ aangesproken wil worden; haar antwoord is dat ze zich gewoon als medestudent voelt. Ondanks het leeftijdsverschil is ze volledig geïntegreerd: ze werkt aan groepsopdrachten, loopt naar borrels, is lid van de studievereniging (CIA) en heeft hechte vriendschappen opgebouwd die haar energie geven. Haar aanwezigheid leidt ook tot wederzijdse voordelen: waar jongere studenten vaak via chatten regelen, pakt zij regelmatig de telefoon en regelt zo afspraken sneller. Ze leerde daarnaast moderne tools omarmen — artificiële intelligentie gebruikt ze nu bijvoorbeeld om lange teksten samen te vatten.
Studeren vraagt echter offers: haar gezin moest mee schuiven, vakanties en avonden zijn vaak gevuld met huiswerk, en ze zit soms tot drie uur ’s nachts aan opdrachten. Haar partner en kinderen steunen haar volop; bij tegenslag zijn haar volwassen kinderen haar belangrijkste steun. De toewijding van haar medestudenten verbaast en motiveert haar — hun studiehouding doet haar kritischer naar zichzelf kijken en geeft haar vertrouwen.
Lindsay wil na haar bachelor doorgaan naar een master — mogelijk forensische studies in Leiden of een vervolg in Rotterdam — en hoopt haar communicatieachtergrond te combineren met criminologie. Haar uiteindelijke ambitie is een praktijkgerichte rol bij recherche of misdaadjournalistiek; werken met bekende misdaadjournalisten zoals John van den Heuvel noemt ze met een glimlach als droom. Haar verhaal illustreert hoe levenslange ambities, familiedraagkracht en intergenerationele samenwerking studie mogelijk maken, ook op latere leeftijd.